Een ode aan transparantie in al haar vormen. Transparantie die helderheid, lichtheid en frisheid kan oproepen, maar die ook kan transformeren in opaalachtigheid, en vormen suggereert die slechts gedeeltelijk gedefinieerd zijn. Transparantie die het raadsel eromheen kan onthullen en tegelijkertijd kan bewaren. In Sea Thru smelten natuurlijke en moleculaire tonen samen in een fougère die zowel buitengewoon als onverwacht is: zo groen als ontluikende bladeren, zo licht als een gewichtloze dans in water, zo fris als ijs, zo fris als een koude duik die een stekende kus geeft, zo schaduwrijk als het struikgewas, en oneindig helder, dat doet denken aan zonlicht dat stoutmoedig binnenvalt via kristallijne fluctuaties.
